تاريخ : سه شنبه بیست و ششم دی 1391 | 22:45 | نویسنده : زهره عابد



تاريخ : یکشنبه بیست و چهارم دی 1391 | 16:48 | نویسنده : زهره عابد


روز ۱۵ اکتبر مصادف با (۲۴ مهرماه) از سوی سازمان علمی و فرهنگی یونسکو به عنوان «روز جهانی نابینایان» یا «عصای سفید» نامگذاری شده است. این نامگذاری تبلور قابلیت ها، توانمندی ها و شان و منزلت اجتماعی نابینایان است تا با اغتنام از این فرصت کوتاه نگرشی مطلوب در جامعه نسبت به نابینایان به وجود آید.
نخستین تلاش ها در زمینه آموزش نابینایان در ایران به سال ۱۲۹۹ شمسی مربوط می شود. در این سال کار تعلیم و تربیت دانش آموزان نابینا با جذب ۵ دانش آموز نابینا در مدرسه ای در تبریز آغاز شد و توسط شخصی به نام «پاستور ارنست کریستوفل» توسعه یافت...

به بهانه روز جهانی عصای سفید تاریخچه آموزش و پرورش کودکان نابینا در ایران

آموزشگاه نابینایان تبریز که تنها مرکز آموزش نابینایان در ایران محسوب می شد تا سال ۱۳۱۹ مشغول ارایه خدمات آموزش و تربیت حرفه ای به نابینایان بود و تعداد دانش آموزان نابینای تحت پوشش آن به ۴۵ نفر می رسید. در سال ۱۳۲۵ نیز خانمی انگلیسی به نام «گون گستر» آموزشگاهی برای دختران نابینا به نام نور آیین در شهر اصفهان تاسیس کرد.
کریستوفل آغازگر آموزش نابینایان در ایران که با شروع جنگ جهانی دوم مجبور به ترک ایران شده بود پس از پایان جنگ به ایران بازگشت و آموزش پسران نابینا را به عهده گرفت. با شروع آموزش نابینایان در اصفهان تعدادی از پسران نابینای تبریز به اصفهان آمدند و همچون دختران دانش آموز آموزشگاه نور آیین از امکانات خوابگاهی و حرفه ای ویژه نابینایان استفاده کردند در همین زمان بود که کریستوفل با همکاری یکی از فرهنگیان پرسابقه اصفهان، خط برجسته نقطه ای را در تطبیق با الفبای فارسی اصلاح و تکمیل کرد. او کتاب های درسی دوره ابتدایی را به خط ویژه برگرداند و تعدادی از کتاب های غیردرسی را نیز به خط بریل فارسی تبدیل کرد. گفتنی است خط فارسی بریل که درست مطابق حروف فارسی ماست در پنجاه سال پیش توسط یک آلمانی درست شده و از آن زمان رواج دارد.
نخستین کلاس درس نابینایان در تهران، سال ۱۳۲۹ در آموزشگاه رودکی تشکیل شد. آن روز ۵۹ تن از اطفال نابینای دختر و پسر در یک اتاق روی نیمکت نشسته بودند و با ترس و نگرانی به آینده مجهول خود می اندیشیدند. نه خود اطفال باور می کردند که ممکن است سواد پیدا کنند و نه اشخاص بینای اطراف آنها چنین تصوری داشتند.



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه هشتم دی 1391 | 21:14 | نویسنده : زهره عابد



نابینا کسی است که بینایی او علی رغم برخورداری از امکانات چشم پزشکی مانند عینک و ... در یک چشم یا هر دو چشم 20 ,200/ یا کمتر باشد. به عبارت دیگر انچه را که با چشم عادی می توان در 200 قدمی دید با تعریف فوق فرد نابینا قادر باشد در 20 قدمی یا نزدیکتر ببیند.

در واقع بسیاری از دانش اموزانی که به علت نقص بینایی قادر به استفاده از کتب معمولی مدارس نیستند و از نظر اموزشی نابینا محسوب می گردند تا حدودی از قدرت بینایی برخوردارند 

گروهی از افرادی که دارای نقص بینایی هستند اما میزان دید انها از 200/20 بیشتر و از 70/20 کمتر است جزو افراد کم بینا محسوب می شوند.


البته برای افراد نیمه بینا توانایی های مختلف از نظر حداکثر بهره مندی از بینایی و برای افراد نابینا در زمینه ی بهره مندی از برنامه های اموزش و پرورش روش ها و وسایل خاصی از قبیل چاپ وکتب با خط درشت و خط بریل و غیره تدارک دیده می شود. به عبارت دیگر از نظر اموزش کودک دانش اموزی نابینا و یا نیمه بینا محسوب می گردد که قادر به استفاده از کتب و برنامه های عادی اموزش و پرورش نبوده و لازم است برای  انان روش ها و وسایل ویژه ای تدارک دید 
معمولا معلم در کلاس های مخصوص دانش اموزان نابینا و نیمه بینا با 3 گروه مختلف از دانش اموزان مواجه است:


1) یک دسته از دانش اموزان کسانی هستند که به هیچ  وجه قادر به استفاده از حس بینایی نبوده و لاجرم می بایست از طریق کلامی و روش های حسی در امر اموزش و پرورش انها تلاش کرد.
2) 
دسته دوم کسانی هستندکه علارغم ان که دچار نقص بینایی هستند علی الاصول می توانند تا حدودی از طریق حس , بینایی بیاموزند.
3) 
دسته سوم دانش اموزانی هستند که می بایست از طرق و روش های مختلف ( بینایی, شنوایی , لامسه ) به اموزش و پرورش انان پرداخت            www.behzisti.irمنبع

 تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com ...



تاريخ : چهارشنبه سیزدهم آذر 1392 | 20:34 | نویسنده : زهره عابد
پزشكان مي‌گويند امكان درمان نابينايي با تزريق يك آمپول وجود دارد.

با اين شيوه درماني كه هزينه آن 2000 پوند انگليس تخمين زده مي‌شود مي‌توان از نابينايي جلوگيري كرد و همچنين امكان معالجه نابينايي و بازگرداندن كارآيي چشم وجود خواهد داشت.

 

به گزارش روزنامه ديلي اكسپرس، در اين روش از يك ايمپلنت استروئيدي استفاده مي‌شود كه يك داروي ضد التهابي را در نزديكي شبكه چشم آزاد مي‌كند و اين دارو براي جلوگيري از نابينايي ناگهاني كه ناشي از مسدود شدن عروق سياهرگي در پشت چشم است، مورد استفاده قرار مي‌گيرد اما كارشناسان معتقدند كه از اين دارو مي‌توان براي معالجه بسياري ديگر از موارد نابينايي كه دلايل ديگري مثل ديابت و ا فزايش سن دارند، استفاده كرد.

 

دكتر شافق رحمان، متخصص بيمارستان چشم «يورك شاير» در «برادفورد» دراين‌ باره خاطرنشان كرد: اين روش بسيار جالب توجه است و براي طيف وسيعي از مشكلات چشمي كاربرد خواهد داشت.



تاريخ : پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1392 | 18:50 | نویسنده : زهره عابد

چشم مصنوعی جدید برای نابینایان


نابینایی ازجمله آسیب‌هایی است که فارغ از صدمه‌ای که به ظاهر چهره افراد و زیبایی وارد می‌کند، بخشی از توانایی‌های افراد را به شدت تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و بسیاری از افراد مبتلا به این عارضه ناگزیر خواهند بود تا پایان عمر با اتکا به عصا یا کمک دیگران به زندگی خود ادامه دهند.

از همین‌رو همواره دانشمندان و پزشکان درصدد یافتن راه‌هایی جهت بازگرداندن تمام یا بخشی از بینایی افراد نابینا به آنها بوده‌اند. پیش‌تر و در زمان‌های قدیم چشم‌های مصنوعی از چربی، استخوان، طلا، تیتانیوم و عاج ساخته می‌شدند و صرفا استفاده از آنها برای بازگرداندن زیبایی به افراد بود اما اخیرا دانشمندان استرالیایی ادعا کرده‌اند که مراحل اولیه ساخت‌نوعی چشم مصنوعی را که قابلیت دید برای افراد نابینا ایجاد می‌کند، پشت‌سر گذاشته‌اند و تا مرحله آزمایش نهایی این چشم 2سال بیشتر فاصله ندارند.دانشمندان ریز‌تراشه‌های بسیار کوچکی ابداع کرده‌اند که گفته می‌شود قادر خواهد بود به نابینایان تصاویری شطرنجی از دنیای پیرامون خود ارائه دهد. مطالعات و تحقیقات برای ساخت این ریز‌تراشه 10سال به‌طول انجامیده اما ساخت آن یک سال زمان برده است.

ریز‌تراشه‌های دوربین‌دار، عامل بینایی

این ریز‌تراشه توسط پروفسور گرگ سوانینگ، استاد دانشیار دانشگاه نیوساوت‌ولز استرالیا و تیم محققان همراه وی ساخته شده است. سوانینگ و تیمش هدف از ساختن این ریز‌تراشه 5میلیمتری را کاشتن آن در چشم نابینایان جهت کمک به مغز در تفسیر پیام‌هایی که توسط دوربین این زیرتراشه ارسال می‌شود، عنوان کرده‌اند. به گفته محققان، یک دوربین کوچک که در میانه یک عینک تعبیه شده تصویر را می‌گیرد و آن را به ریزتراشه کاشته شده در چشم انتقال می‌دهد.

این ریزتراشه با تحریک سلول‌های شبکیه چشم تصویری از محیط اطراف فرد نابینا را ارائه می‌کند. ولی مانند چندین محصول کاشتنی دیگر که تاکنون در سراسر دنیا طراحی شده این سیستم، بینایی طبیعی را باز نمی‌گرداند و مانند آنکه عکس‌های قدیمی روزنامه را چندین برابر بزرگ کنیم تنها تصویری شطرنجی از واقعیت را به فرد نابینا می‌دهد.

سپس این تصویر به مجموعه‌ای از تصاویر ساده شطرنجی تبدیل می‌شود تا مجموعه‌ای از خطوط و لبه‌ها را فراهم کند. بدین ترتیب افرادی که قدرت بینایی کم دارند یا نابینا هستند قادر خواهند شد مسیر خود را پیدا کنند.هنوز تا بازگرداندن بینایی طبیعی راه درازی در پیش است. ولی این وسیله ممکن است برای آنهایی که بینایی خود را به‌دلیل بیماری از دست می‌دهند فراهم‌کننده کمک‌های حیاتی باشد. در سال‌های اخیر نیز تلاش‌های علمی و پزشکی برای بازگرداندن بینایی افراد نابینا انجام گرفته بود.

چشم مصنوعی الکترود‌دار

در حدود یک دهه قبل نیز گروهی از چشم‌پزشکان انگلیسی موفق شدند با استفاده از فناوری نوآورانه چشم مصنوعی، قدرت بینایی را به نابینایان بازگردانند. چشم‌پزشکان بیمارستان مورفیلدز‌آی لندن که یکی از بهترین کلینیک‌های چشم‌پزشکی در این کشور است این فناوری نوآورانه را روی دو بیمار نابینا، آزمایش کردند و در هر دو مورد به نتایج رضایت‌بخشی دست‌یافتند. این دو بیمار کاملا نابینا بودند و از یک بیماری ارثی رنج می‌بردند که به شبکیه چشم آسیب می‌رساند و آن را تخریب می‌کند.

اکنون با کمک این فناوری این نابینایان می‌توانند بدون هیچ کمکی حرکت کنند و اشیاء را تشخیص دهند. این فناوری که آرگوس2 نام دارد می‌تواند در مدت 3سال آینده در دسترس تمام نابینایان قرار گیرد.استفاده از این تکنیک نیازمند عمل جراحی است. در این عمل جراحی یک پلاک فلزی باریک مجهز به حدود 60 الکترود به عقب چشم پیوند زده می‌شود. یک دوربین ویدئویی کوچک که روی یک عینک آفتابی نصب شده است، تصاویر را به الکترودها ارسال می‌کند. این الکترودها از طریق اعصاب بینایی با مغز اتصال برقرار می‌کنند.به گفته این محققان انگلیسی فناوری آرگوس2 بینایی کامل را به بیمار بازنمی‌گرداند اما می‌تواند بینایی پایه را که به کمک آن می‌توان تفاوت نور و تاریکی را تشخیص داد به فرد بیمار بازگرداند.نمونه قبلی این چشم مصنوعی با نام آرگوس1 در سال 2002 برای نخستین‌بار در چشم یک زن 64ساله آمریکایی پیوند زده شد.

این زن که از 21 سالگی به بیماری تخریب شبکیه مبتلا و از 50سالگی کاملا نابینا شده بود در این خصوص گفته بود: الان می‌توانم در خروجی اتاق را پیدا کنم، با نوه‌ام بازی کنم و به تنهایی به مرکز خرید بروم. زمانی که به نیویورک رفتم توانستم مجسمه آزادی را تشخیص دهم و در پاریس به تماشای برج ایفل رفتم. اکنون می‌توانم وقایعی را که در پیرامونم اتفاق می‌افتند احساس کنم.در نمونه اول این چشم مصنوعی تنها 16 الکترود استفاده شده‌بود درحالی که در نسل دوم این فناوری 60 الکترود به کار رفته است.

ایمپلنت برای بازگرداندن بینایی

در سال گذشته نیز خبری انتشار یافت مبنی بر اینکه دانشمندان یک ایمپلنت چشمی را ابداع کرده‌اند که در یک کارآزمایی به 3 بیمار نابینا امکان داده است تا اشکال و اجسام را در طول روزهای درمان ببینند. در این خبر به نقل از دانشمندان بیمارستان چشم توبینگن در آلمان اعلام شده‌بود که این وسیله ممکن است در طول 5 سال آینده به‌طور معمول برای درمان برخی از انواع نابینایی‌ها به کار رود. کارشناسان نتایج این بررسی را فوق‌العاده توصیف کرده بودند و گفته بودند این وسیله که توسط پژوهشگران آلمانی تولید شده است، می‌تواند نهایتا زندگی‌ 200هزار نفر در سراسر جهان را تغییر دهد که دچار نابینایی ناشی از یک بیماری تحلیل‌برنده چشم به نام رتینیت پیگمنتوزا هستند. این وسیله - که ایمپلنت زیرشبکه‌ای خوانده می‌شود- زیر شبکیه چشم قرار داده می‌شود و مستقیما با جایگزین کردن گیرنده‌های نور که در نتیجه بیماری از بین‌ رفته‌اند عمل می‌کند. این تراشه پس از مرحله شناسایی نور، از کارکردهای طبیعی پردازش تصویر چشم استفاده می‌کند تا تصویر دیداری پایداری ایجاد کند.منبع-سایت همشهری آنلاین



تاريخ : یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1392 | 21:52 | نویسنده : زهره عابد
پژوهشگران آمریکایی در بررسیهای خود دریافتند که چرا نابینایان به سرعت می توانند اطلاعات لمسی را پردازش کنند. به گزارش سلامت نیوز، مغز در کسری از ثانیه می تواند یک تصویر، یک صدا و یا یک احساس لمس را ثبت کند.

اکنون گروهی از دانشگاه مک مستر در کالیفرنیا به سرپرستی “دنیل گولدریش” دریافتند نابینایانی که به جای حس بینایی از حس لامسه استفاده می کنند از پردازش نورونی متفاوتی برخوردارند.

“دنیل گولدریش” در این خصوص توضیح داد: “نتایج بررسیهای ما نشان می دهند روشی وجود دارد که با آن مغز در فقدان حس بینایی، حس لامسه را شتاب می بخشد. به اعتقاد ما توانایی پردازش سریع اطلاعات احتمالا با کیفیت زندگی افراد نابینا افزایش می یابد. به طوریکه از بین افراد نابینای مادرزاد، نابینای پس از تولد و افراد سالم، افراد نابینای مادرزاد از حداکثر سرعت پردازش اطلاعات لامسه ای برخوردارند.”


به منظور دستیابی به این نتایج، توانایی لامسه ۸۹ فرد که ۵۷ نفر آنها از سطوح مختلف نقص بینایی رنج می بردند مورد بررسی قرار گرفت.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از خبرگزاری مهردر این آزمایشات از شرکت کنندگان خواسته شد که حرکت یک کاوشگر کوچک لرزاننده را بر روی نوک انگشتان خود شرح دهند. در این بررسی، یک تحریک لمسی سبک در ادامه یک تحریک لمسی شدیدتر و طولانی تر برای داوطلبان تجویز شد.

اطلاعات جمع آوری شده نشان داد که ۲۲ شرکت کننده ای که از زمان تولد نابینا بودند در دوره آزمایشات بهتر از افراد بینا و افراد با نابینایی پس از تولد عمل می کردند.

براساس گزارش Scientific American، در این بررسیها مشخص شد افراد با نابینایی از زمان تولد قادرند اطلاعات لامسه ای را بسیار سریعتر از افراد عادی درک کنند. درحقیقت، در این افراد فضاهایی از مغز که مربوط به پردازش اطلاعات بینایی است به پردازش اطلاعات لامسه ای می پردازند.

منبع : سایت بصیر



تاريخ : یکشنبه چهارم فروردین 1392 | 21:11 | نویسنده : زهره عابد


ساخت دانشمند ایرانی


اولین شبکیه مصنوعی جهان که توسط دانشمند ایرانی ساخته شده و یک دستگاه کاشت با قابلیت تقلید عملکرد شبکیه است، پس از پشت سر گذاشتن کارآزمایی‌های بالینی موفق، توسط سازمان غذا و داروی آمریکا مورد تایید قرار گرفت.

دستگاه «دکتر همایون»، استاد چشم‌پزشکی دانشگاه کالیفرنیا و از محققان شرکت Second Sight برای جایگزینی عملکرد سلولهای گیرنده نور در شبکیه که در اثر بیماری ارثی رتینیت پیگمانتر از بین رفته، طراحی شده و می‌تواند به بازیابی بینایی افرادی که در اثر بیماری‌های نادر ژنتیکی نابینا شده‌اند، کمک کند.

در یک چشم سالم، شبکیه، پشت چشم داخلی را می‌پوشاند و مانند فیلم درون دوربین کار کرده و تصاویر بدست آمده در عدسی چشم را به علائم الکترونیکی برای ارسال به عصب بینایی در مغز تبدیل می‌کند.

دکتر همایون

دستگاه «آرگوس 2» برای تقلید از این عملکرد، از یک دوربین کوچک بر روی عینک، یک پردازشگر برای ترجمه علائم دوربین به تحریک الکتریکی و یک ریزتراشه با الکترودهای کاشته شده در شبکیه استفاده می‌کند.

این کاشت بصری با شباهت مفهومی به کاشتهای حلزونی گوش از شبکه‌ای از 60 الکترود متصل به شبکیه برای تحریک مستقیم الگوها در سلولهای عصبی استفاده می‌کند.

اگرچه این دستگاه بطور کامل بینایی را بازیابی نمی‌کند اما این کاشت به افراد در انجام فعالیت‌های روزانه مانند تشخیص محل اشیا و شناسایی حروف و اشکال بزرگ کمک خواهد کرد.

دکتر همایون می‌گوید: در بیمارانی که تا به امروز از این کاشت برخوردار شده‌اند، بهبود کیفیت زندگی بسیار ارزشمند بوده است.

برای دستیابی به این دستگاه، بیماران باید از قابلیت مشاهده شکلها در گذشته برخوردار بوده و بتوانند تمرینات و مراقبتهای بعدی را دریافت کنند. آرگوس دو برای افراد 25 سال به بالا توصیه شده که از بیماری رتینیت پیگمانتر عمیق و شدید رنج برده و قادر به دریافت نور نیستند

آرگوس دو در سال 2011 برای استفاده در اروپا مورد تائید قرار گرفت و در یک کارآزمایی بالینی که از سال 2007 آغاز شده، تا به امروز 30 بیمار از آن برخوردار شده‌اند. به گفته شرکت Second Sight، این سیستم در زمان ورود به بازار آمریکا از هزینه‌ای بالغ بر 100 هزار دلار برخوردار خواهد بود. البته این شرکت در حال کار با شرکتهای بیمه برای پوشش‌دهی هزینه‌ها و کاهش هزینه این کاشت برای بیماران است.

سازمان غذا و داروی آمریکا این سیستم را به عنوان یک دستگاه کاربردی بشردوستانه تائید کرده است. برای این نوع تائید، شرکتها باید نشان دهند که دستگاه ایمن بوده و از مزیتهای بیشتری نسبت به خطرات آن برخوردار است. در کارآزمایی بالینی، بیش از 30 شرکت‌کننده توانستند از دید بهبود یافته برای مشاهده و لمس یک مربع در یک میدان سفید بهره برده، جهت یک حرکت را تشخیص داده، حروف بزرگ و جملات را شناخته، خیابان را بییند و حتی جورابها را جفت کنند.

برای دستیابی به این دستگاه، بیماران باید از قابلیت مشاهده شکلها در گذشته برخوردار بوده و بتوانند تمرینات و مراقبتهای بعدی را دریافت کنند. آرگوس دو برای افراد 25 سال به بالا توصیه شده که از بیماری رتینیت پیگمانتر عمیق و شدید رنج برده و قادر به دریافت نور نیستند.

دانشمندان قصد دارند این دستگاه را بهبود بخشیده تا در نهایت برای درمان انحطاط ماکولای مرتبط با پیری مورد استفاده قرار بگیرد.

 


منبع: ایسنا




تاريخ : چهارشنبه دوم اسفند 1391 | 19:46 | نویسنده : زهره عابد

بيشتر كودكان نابينا در زمينة حركت، ارتباط عاطفي و اجتماعي دچار مشكلاتي

هستند كه موسيقي به حل مشكلات آنها كمك مؤثري مي كند. برنامه هاي

موسيقي درماني كمبودهاي حاصل از نابينايي آنها را به اشكال گوناگون جبران

مي كند. تمرينها و حركات موزيكال كودكان نابينا را به حركت و جستجو در محيط

و يافتن منابع صدا در آنتشويق مي كنند. حركات موزيكال تصور آنها را از بدن خود

– كه لازمه حركت موفقيت آميز در فضاست تقويت ميكنند و آنها را به واقعيت و

عينيت محيط نزديك تر مي سازند. برنامه هاي موسيقي كه براي تشخيص اصوات،

پي بردن به تفاوتهاي آنها و شناسايي صداي كليدها و تيغه هاي ساز درنظر گرفته

شده، به درك شنوايي و هوشياري ذهني نابينايان كمك ميكنند، به طوري كه

بعد از مدتي آنها مي توانند تيغه هاي به هم ريخته بلز را برحسب زير و بمي مرتب

كرده تفاوت صداي نت هاي سازها را تشخيص دهند و با هم مقايسه كنند.

موزيك تراپيست با استفاده از سازها گوش و حس لامسه آنها را پرورش مي دهد

تامحركهاي شنوايي را سريع تر درك كنند. نابينايان مي توانند با آموختن نتهاي

موسيقي با خط بريل، آهنگها رابخوانند ، بنوازند و در مراحل پيشرفته آهنگ

بنويسند. آنها مي توانند با يك دست ساز بزنند وبا دست ديگر نت خواني كنند.

نت خواني به آنها كمك مي كند كه كمتر به حافظه و مربي وابسته باشند و در

تنهايي نيز بتوانند از افكار و تصورات موسيقي خود استفاده كرده آن راتوسعه

دهند، و تا حد يك موسيقيدان حرفه اي پيش روند.


كودكان نيمه بينا سازهايي را كه با نشانه ها و علائم رنگي مشخص شده اند به

راحتي مي نوازند. كودكان نابينا سازهايي را كه روش انگشت گذاري ساده اي

دارند (مانند ارگ، پيانو) از طريق لمس كردن، و سازهاي بادي و

زهی مانند فلوت و ویلون) را كه با بدن و گوش آنها ارتباط نزديك تري دارند به روش

حسي مي نوازند. در آموزش موسيقي به نابينا مي توان از ضبط صوت

استفاده كرد. تمرينها را روي نواري ضبط كرد تا آنها را در منزل نيز گوش دهند و

تمرين كنند.


نواختن ساز احساس ارزش شخصي و آرامش فوق العاده اي به آنها مي بخشد.

شنيدن موسيقي، آواز خواندن و نواختن احساس كودكان را بر مي انگيزد و كمك

مي كند كه آنها خود را از فشار تنهايي و نگرانيها و اشتغالات ذهني دور سازند،

موسيقي تخيل و انرژي آنها را به سوي هدف ديگري معطوف مي دارد. خواندن

گروهي از فعاليتهاي اركستري جلسات موسيقي درماني براي كودكان نابينا

منبع رضايت شخصي است و آنها را با دنياي دوستي و روابط اجتماعي آشنا

مي سازد.

نابينايان در فراگيري ساز پشتكار و علاقة فوق العاده اي دارند كه يكي از دلايل

عمدة آن، همدمي با ساز و آرامبخشي آن است. نواختن ساز اثر بارزي در

تخلية هيجاني آنها دارد، و هرازگاهي نغمه هايي را با آن مي نوازد ازروان نژندی فاصله گرفته است.  منبع:وبلاگ دغدغه های یک توان یاب



تاريخ : چهارشنبه یازدهم بهمن 1391 | 14:16 | نویسنده : زهره عابد

 تأثير گروه همسالان در رشد و تربيت فرد نابینا

 

بعد از خانه اولين گروهي كه كودك با آن برخورد نموده و رابطه برقرار مي كند گروه همسالان مي باشد. در كوچه و مدرسه و در مهمانيها و تفريحها هر جايي كه خانواده مي رود كودك سعي مي كند تا يك يا چند همبازي براي خود پيدا نمايد. در مدرسه و اجتماع كم كم گروه همسالان بجاي خانواده نقش ايفا مي كند و كودك از همسالان خود تأثير مي پذيرد.

«يكي از احتياجات اساسي رواني افراد تعلق و بستگي بگروه است. افرادي كه به گروه و دسته ي معيني بستگي ندارند و اغلب تنها به سر مي برند خود را بي ارزش، نالايق و داراي نقص فرض مي كنند. اين احساس سبب اضطراب و ناراحتي آنها ميشود و گاهي ممكن است آنها را به ارتكاب اعمال خطرناكي وادارد»

(روانشناسي تربيتي  ص230    ش5)

با توجه به مطلب فوق داشتن گروه همسال براي كودك ضروري بنظر مي رسد. اگر كودك دچار اضطراب و سرخوردگي شود جبران آن بسيار مشكل خواهد بود. بر اين اساس ما كودكان خود را آزاد گذاشته و حتي به آنها كمك مي كنيم كه در گروه همسالان خود جاي خود را پيدا كند. اين كار براي يك كودك سالم زياد دشوار نيست زيرا كودك در كوچه و مدرسه و هر جاي ديگر مي تواند افراد مانند خود را يافته و با آنها رابطه برقرار نمايد. اما يك كودك نابينا بخاطر مشكلي كه دارد نيازمند به آن است كه ديگران با او رابطه برقرار كنند و او را در جمع خود بپذيرند. از طرفي كودكان ديگر چون دوست دارند كه هر كاري را كه خود انجام مي دهند ديگر اعضاي گروه هم بتوانند آن عمل را انجام داده و يا ابتكاري جديد از خويشتن نشان دهند از اين رو چون كودك نابينا نمي تواند مثلاً مانند آنها بدود هر چند در ابتدا دور او حلقه مي زنند و از او سؤالاتي را مي پرسند ولي كم كم از اطرافش پراكنده شده و كودك نابينا تنها مي ماند. در اينجا بايد چه كرد تا كودك نابينا هم بتواند با دوستان بيناي خود ارتباط برقرار نمايد؟  اولين راهي كه به ذهن من مي رسد اينست كه بايد كودك نابينا را مجهز به امكاناتي كرد كه به واسطه ي آن امكانات بچه هاي ديگر جذب او شوند مانند داشتن خوراكي و اسباب بازي فراوان كه مورد علاقه ي بچه ها مي باشد. راه ديگر كه از لحاظ بنيادي بسيار مهم است آگاه ساختن جامعه و آموزش به ديگران كه بتوانند بطور صحيح با يك فرد نابينا ارتباط برقرار نمايند و مثلاً در برنامه هاي كودك تلويزيون و راديو و كتابهاي مخصوص كودكان با زبان خود آنها به آنها بياموزيم كه وقتي در كنار آنها يك كودك نابينا هست با او ارتباط برقرار كرده و بازي هايي را انجام دهند كه دوست نابينايشان هم بتواند آن بازي ها را انجام دهد. و راه سوم خانواده مي باشد كه با حمايتهاي درست خود از كودك نابينا مي تواند او را در جمع دوستان همسالش قرار دهد مثلاً با روشن كردن ذهن كودك و آموزش او كه دوستانش چه مي كنند و چگونه آن كار را انجام مي دهند و هم چنين آشنا كردن كودك نابينا با محيط كوچه و مدرسه تا آنجايي كه كودك بداند در كجا مانع وجود دارد و از كدام سمت مي تواند حركت كند و..... هم چنين با تشويق كودكاني كه به دوستي با كودك نابينا علاقه نشان مي دهند مي توان كودك نابينا را در جمع همسالان خود جاي داد. مورد ديگر آشنايي كودك نابينا با همنوعان خود مي باشد. به قول معروف هر كسي كه دردي داشته باشد خود طبيب آن مي شود. افراد نابينا چون يك درد مشتركي كه همان نابينايي است را دارند بهتر مي توانند با همنوعان خود ارتباط برقرار نمايند و شايد بخاطر همين درد مشترك باشد كه خيلي زود با هم دوست شده و صميمي مي شوند. مهمترين مشكل اينجا است كه نابينايان از يك ديگر دور هستند و فقط در مدرسه و مراكزي مانند آن همديگر را ديده و با هم آشنا مي شوند و مشكل ديگر اينست كه اگر اين كودكان محدود به برقراري ارتباط با همنوعان شان شوند از جامعه جدا شده و جامعه نيز دچار اين  اشتباه مي شود كه نابينا فقط مي تواند با نابينا رابطه داشته باشد. در حالي كه در گذشته و حال نابينايان ثابت كرده اند كه عضوي مؤثر در جامعه هستند و بين آنها و ديگران تفاوتي وجود ندارد. لذا بايد با روش هاي آموزشي نوين كودكان نابينا را در كنار كودكان بينا قرار دهيم و امكاناتي را فراهم سازيم كه اين كودكان بتوانند در كنار بچه هاي ديگر درس بخوانند، ورزش كنند، به تفريح بروند و از تمامي امكانات موجود در جامعه استفاده نمايند. در اين ميان نقش جامعه نيز بسيار مؤثر است و در راه پيشرفت و ترقي نابينا جامعه نقشي اساسي بازي مي كند. در حقيقت جامعه نقش خود را براي كودكان خوب بازي نمي كند چرا كه حتي كودكاني هم كه دچار معلوليت نيستند با مشكلات مختلف رفتاري و اخلاقي مواجه بوده و در گروه همسالان خود تأثيرات منفي زيادي برجاي مي گذارند. «استعدادهاي شناختي كودكان به طور دوره اي در نتيجه ي رسش تواناييهاي جديد در تبادل با كاوش فعالانه با محيط تجديد سازمان مي يابد. مشكلات كودكان در روابط اجتماعي دست كم تا حدودي نتيجه ي عدم درك ديگران و نداشتن مهارت در مشكلگشايي اجتماعي است»

(رشد و شخصيت كودك     ش9)

در هر حال بايد به تأثير فرهنگ و جامعه هم اشاره كرد كه خانواده و گروه همسال زير مجموعه ي آن مي باشند.  

 منبع:پایگاه اینترنتی مخصوص نابینایان



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه بیست و نهم دی 1391 | 17:0 | نویسنده : زهره عابد
پدر و مادري كه با فرزند نابيناي خود همچون كودكي كامل رفتار مي كنند و در مقابل افراد انتظار رفتارهاي معمول و معقول را دارند، در واقع در رشد طبيعي استعدادهاي ذهني و مهارت هاي حسي و حركتي و پرورش ظرفيت عاطفي كودك خود نقش فعالي را ايفا مي كنند. برعكس پدر و مادري كه به محض روبه رو شدن با فرزند نابيناي خود همه دريچه هاي رشد وپيشرفت را به روي او بسته پنداشته اند و به شيوه مؤثر و خلاق با او رفتار نمي كنند طبيعي است كه انگيزه هاي رشد فرزندشان را محدود مي كنند زيرا وجود انگيزه و پرورش آنان در سازگاري عاطفي و اجتماعي كودك بسيار حائز اهميت است. براي مثال تحرك و جهت يابي كه مهمترين عامل و اساس رشد و سازگاري كودك با محيط است تنها در صورت ايجاد زمينه هاي مساعد براي پرورش و هدايت انگيزه اكتشاف كودك مي تواند به نحوي مطلوب تربيت شده و شكوفا گردد به همين جهت والدين كه به دلايل متعدد از جمله ترس و نگراني شديد و يا حمايت بيش از حد به جاي آنكه سعي كنند حتي المقدور موانع محيطي را از سر راه كودكان بردارند عمدتاً مانع از جست وخيز و حركت طبيعي و لازم كودك خود مي شوند در واقع كودك خود را به نوعي معلوليت كاذب بدني (حركتي) مبتلا مي كنند در حالي كه كودكان نابينايي كه همانند ساير كودكان همسال خود علي رغم نقص بينايي از فعاليت جسمي و حركت مطلوب برخوردارند چندان مشكل حركت و ضعف تعادلي در راه رفتن ندارند .مسلماً براي ايجاد و پرورش انگيزه و قواي حس و حركت كودكان نابينا مي بايست از حواس جانشين بهره گرفت. بازپروري و توانبخشي كودكان نابينا بدون داشتن شناخت دقيق از ويژگي ها و توانايي هايي آنان امري چندان مقبول و مطلوب نيست. كودكي كه با چشم هاي بسته به دنيا مي آيد از خود هيچ انتظاري براي ديدن دنياي خارج ندارد و هيچ تعجبي هم از اينكه نمي بيند نمي كند. او بين ديدن و نديدن مرزي را نمي شناسد. او نمي داند كه ديگران مي بينند و او نمي بيند در واقع ديدن ديگران است كه نديدن او را مشخص مي كند. هر بيننده اي به فراخور شناخت و بينش خود برداشتي از نابينايي دارد و برهمان اساس نظر مي دهد و قضاوت مي كند و گاه قضاوت هاي نادرست و بي پايه، شخصيت وجودي فرد نابينا را در هاله اي از ابهام و تيرگي مي پوشاند .كودك نابينا از طريق چشم قادر به كسب اطلاعات راجع به محيط خود نيست بايد به او تعليم داد چگونه بازي كند چگونه قدم بردارد و چگونه تحصيل كند اينجاست كه به اهميت نقش تحصيلات والدين اين كودكان پي مي بريم از آنجايي كه دوران كودكي از لحاظ رشد و يادگيري بسيار حايز اهميت است، كودك نابينا در اين دوران به توجه خاص نياز دارد. در واقع در مقايسه با والدين كودكان نابينا و والدين كودكان غيرمعلول نقش والدين در خصوص كودك نابينايشان به مراتب با اهميت تر مي باشد والدين بايد اين حقيقت را بپذيرند كه يادگيري، كسب تجارب و ارضاء كنجكاوي فرزند نابينايشان بدون صرف وقت ميسر نمي شود. از طرفي تكرار و تداوم آموزش بسيار مهم و ضروري است. اگر تكرار صورت نگيرد تدريجاً مفاهيم از ذهن نابينا بيرون رفته و اطلاعاتي را كه در زماني بدست آورده بود ديگر در حافظه خويش ندارد بهترين محبت خانواده نسبت به كودك نابينا اين است كه كارها را به خود او واگذار كنند تا احساس رضايت كند و به استقلال برسد. وقتي والدين كودكان نابينا تحصيل كرده و با سواد باشند فرزندان نه تنها در جنبه هاي درسي و تحصيلي پيشرفت خوبي خواهند داشت بلكه آنها را در پذيرش مسئوليت هاي فردي و اجتماعي و نحوه برقراري ارتباط با ديگران از جنبه هاي ديگر نيز ياري مي كنند.


ادامه مطلب

  • خرید vpn
  • قالب وبلاگ